Annika van Holst

Dit schilderij heb ik grotendeels in oktober 2019 geschilderd, zonder te weten dat het precies mijn gevoel zou weergeven over de wereldwijde lockdown in 2020.

Ons huis was als een cocon waar we in bleven wachten, worstelen met onszelf en met elkaar. We keken in een vervormde spiegel, het werd een poort naar het innerlijk. 

De gaatjes in het vergiet doen vermoeden dat we iets niet vast konden houden (de vertrouwde werkelijkheid), het viel door de gaatjes heen.

De nulletjes en eentjes:
-we leefden veel in de digitale wereld, wat ons verbond met de buitenwereld. In binaire codetaal staat er: 'The Matrix Decharged'. The Matrix is het systeem achter alle lockdowns wereldwijd, dat de mensen gevangen hield in een surrealistische wereld. 

De casetterecorder: doet denken aan 'vroeger', toen het oude normaal nog ons leven was; een leven in een vrije democratie met hoogtijdagen voor kunst en cultuur, vrijheid van meningsuiting en sociale verbondenheid. In contrast daarmee staan er woorden bij de knoppen zoals 'program', 'use', 'play', symbolen van social distancing.  Die omschrijven het vage onderbuikgevoel dat er iets niet klopte, dat we bespeeld werden, dat het geregisseerd werd.